Onlinecasino.nl

Amerikaanse onderzoekers matigen de angst voor groeiende gokverslaving

Wie iets beweert over bedreigingen van de samenleving moet dat kunnen staven. Over de hele wereld roepen tegenstanders van kansspelen dat de effecten ervan op de samenleving desastreus zijn. Hetzelfde wordt geroepen als er sprake is van uitbreiding van het bestaande aanbod, zoals op handen is in Nederland. Prettig dat onderzoekers aan de Harvard Medical School een heel wat genuanceerder beeld schetsen.

Het artikel* in de Annual Review of Clinical Psychology is het resultaat van jarenlange monitoring van het begrip gokverslaving in de Verenigde Staten. Professor Howard Shaffer (foto) zegt dat het percentage pathologische gokkers al 35 jaar stabiel is, ondanks een enorme toename van het aanbod, zowel offline als online. Verwaarloosbaar is het probleem zeker niet, want 5% van de Amerikanen heeft op enig moment met een gokprobleem te maken. Alcoholproblemen ondervinden echter al 8,5% van de Amerikanen, terwijl een kwart de gezondheid van zichzelf en anderen schade toebrengt door te roken. Volgens Shaffer en zijn co-auteur Ryan Martin is het gokprobleem echter beter beheersbaar. Probleemgokkers in de hulpverlening worden doorgaans beter en zelden slechter. Dat is ook de ervaring in Nederlandse klinieken. De behandelresultaten zijn doorgaans goed. Overigens is ook in Nederland de hulpvraag al vele jaren constant ondanks de groei van het internet aanbod.

Maar hoe komt het dan dat een groeiend aanbod niet gepaard gaat met een nieuwe piek in de hulpvraag? Shaffer heeft daar wel een verklaring voor. In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt is het nieuwtje er snel af. Het overgrote deel van de consumenten probeert eens wat uit, vooral als de mogelijkheden in een bepaald land of regio altijd beperkt zijn geweest, maar al snel reguleert de consument zijn of haar behoefte, zonder verder nog in de verleiding te komen om excessief te gaan spelen. Toen Shaffer zich binnen de klinische psychologie specialiseerde in gokverslaving dacht hij aanvankelijk dat er generaties overheen zouden gaan voordat er sprake zou zijn van een evenwichtige omgang met het kansspelaanbod. Maar het blijkt overal een kwestie van enkele weken te zijn. “Wij hebben destijds gedacht dat internet gambling voor een explosie aan probleemgevallen zou zorgen, een nieuwe Wild West zou zijn. De beschikbaarheid ervan in de besloten omgeving van het eigen huis, met toegang tot een enorm aanbod, met de creditcard naast de computer, moest wel tot problemen leiden. Maar tot onze verbazing gebeurde dat niet. De meeste gebruikers ontdekten al snel dat spelen in je eentje toch minder leuk is en mede daardoor is de omvang van het gemiddeld gebruik van internet gambling verbazingwekkend bescheiden.

Dit is in flagrante tegenspraak met wat de CRC Health Group beweert: “virtuele casino’s, die elke dag in de huizen van miljoenen mensen komen, leiden onherroepelijk tot een groter risico op verslaving”. Het is het soort statement dat in tientallen verschillende talen overal weer opduikt, zonder dat de bewering onderbouwd wordt. Dat hoeft vaak niet want het klinkt zo logisch dat bijna overal politici en andere beleidsmakers het klakkeloos aannemen. Shaffer stelt echter dat gokverslaving geen besmettelijke ziekte is, maar vaak een uitwas is van een onderliggend probleem. “In de Verenigde Staten had 75% van de probleemgevallen eerst al een psychische aandoening, voordat er sprake was van gokverslaving.” Er zijn meer onderzoeken geweest, die in dezelfde richting wezen, waarbij de gedachte stevig wortelt dat de probleemgokker, ook als er helemaal geen aanbod zou zijn, andere vormen van verslaving zou gaan ontwikkelen.

* Shaffer, H. J., & Martin, R. J. (2011). Disordered gambling: Etiology, trajectory, and clinical considerations. Annual Review of Clinical Psychology, 7, 483-510, DOI: 10.1146/annurev-clinpsy-040510-143928.