Het heikele bestaan van een rechtse Amerikaan

Amerika is het land, waar echtscheidingen aan de orde van de dag zijn en steeds minder mensen hun oude dag slijten met dezelfde partner, waar ze ooit voor het eerst mee in het huwelijksbootje stapten. Niettemin wordt bij elke nieuwe huwelijksvoltrekking het opperwezen er bij gesleept als voornaamste getuige, tevens persoonlijk verantwoordelijk voor het samenzijn der twee gelieven en de aanstaande houdbaarheid ervan. Er is een verband tussen die vermeende bemoeizucht en de moeizame gang van zaken rond het homohuwelijk in de Verenigde Staten en de trage ontwikkeling van eGaming. Professor Vabankje is blij met de grote opkomst voor dit bijzondere leescollege en schetst de achtergronden tegen een treurig praktijkvoorbeeld uit het grote vrije land aan de overkant van de Atlantische Oceaan.

Nu op Vaticaanstad en de Phillippijnen na overal echtscheiding als een burgerrecht wordt gezien, zou je moeten kunnen zeggen dat deze getuige, die als auteur geldt van een bestseller als de Bijbel, buiten het huwelijk moet worden gehouden. Als mensen zijn (uit oogpunt van gemak houden we het maar even op de manlijke vorm) zegen willen afroepen over hun verbintenis is dat prima natuurlijk, maar de aanname dat al dat gedonder op de achterbank van pa’s Chevrolet of dat gefrunnik op het verlaten strand door hem  is gesanctioneerd zodat de twee geilbakken de rest van hun leven samen kunnen doorbrengen, vind ik hoogst merkwaardig. Hoe komt dat dan? Omdat de kerk meende dat het een goede zaak was om een aantal sacramenten in te voeren. Dat zijn rituelen rondom een bijzondere gebeurtenis, waarin wij het opperwezen een centrale plaats geven. De doop is er zo eentje (dan hoor je er echt bij),  het avondmaal of de eucharistie (op dit punt bestaat geen eenvormigheid) en het huwelijk. Behalve bij de Baptisten is de doop een onvrijwillige aangelegenheid. Uw columnist van dienst is gedoopt, mij werd niets gevraagd, had ook geen zin natuurlijk, want ik was alleen geïnteresseerd in een paar rammelaars, de tepels van mijn moeder, schone luiers en veel slapen. Zaken als de toetreding tot de gemeenschap der heiligen of andere genootschappen waren niet aan mij besteed. Maar tot vreugde van de hele familie en het kerkgenootschap waar zij toe behoorden, werd ik besprenkeld door iemand die daar voor betaald werd en er tevens toe bevoegd werd geacht en ziedaar: ik was lid van iets. Niet van de bibliotheek of de dierenbescherming, maar van een kerk, een groot galmend gebouw waar je per week minder tijd doorbrengt dan in de badkamer. Naar verluidt in kerkelijke kringen heeft het opperwezen hier echter domicilie gekozen.

Het is vooral die overtuiging die het opperwezen en mij uit elkaar heeft gedreven. Als hij beschermheer wil zijn van een groep mensen die uit zijn naam €180.000 besteden aan een campagne om het recht op echtscheiding van het eiland Malta te weren, dan moet hij dat geheel zelf weten, maar ik zie hem liever graan kopen voor dat geld. En als hij zich inderdaad aan het hoofd stelt van een processie die het huwelijk tussen Hans en Grietje viert, dan is dat oké, maar dan wil ik hem ook voorop zien lopen als de fanfare het huwelijk tussen Hans en Frans opluistert, want als ‘zijn’ liefde geen grenzen kent, waar halen zijn volgelingen dan het recht vandaan aan de onze wél grenzen te stellen. Dan mag pedofilie ook, hoor ik een slimme student op de derde rij roepen, maar daar is één partij willoos net als ik toen het doopvont iets leger raakte en ik iets natter. We hebben het nu over volwassen mensen met volwassen beslissingen. In Nederland, waar we gewend zijn aan het sluiten van compromissen, zijn we aardig geneigd daar aan toe te geven. Niet iedereen is er blij mee, maar we geven andersdenkenden de ruimte. We zijn er nu achter dat zo rond de tien procent van de homo sapiens een voorkeur heeft voor een partner van hetzelfde geslacht. Verwarrend veel misschien, maar statistisch onloochenbaar en bovendien zijn het fysieke eigenschappen, die die voorkeur bepalen. Het heeft alles te maken met aanleg en niets met vorming, opvoeding of de keuze van de tv zenders.

Rick Perry is gouverneur van Texas, een groot woest stuk land in Amerika, waar oliebaronnen en ex presidenten vandaan komen. Hij is Republikein, dus rechts, maar was zo stom om desgevraagd het verkeerde antwoord te geven op de juiste vraag. De vraag was wat hij vond dat er in de staat New York een wettelijk recht op het homohuwelijk was gekomen. Een juiste vraag omdat je wil weten waar iemand nou precies staat in dit soort kwesties. Hij gaf het verkeerde antwoord, hoewel wij dat niet zouden vinden. Het was een aangelegenheid van de staat New York en omdat die verdorven metropool buiten zijn jurisdictie viel vond hij het allemaal best. Diplomatiek genoeg toch? Niet in Amerika, waar het wemelt van de groeperingen die het gezin en de samenleving onder de hoede en bescherming van het opperwezen willen houden en die daar behoorlijk fanatiek in zijn. Perry, die aspiraties heeft richting Washington, werd door die fatsoensrakkers keihard te grazen genomen en afgeschilderd als een schandvlek op het goddelijk palet, de Republikeinse zaak onwaardig enz. enz. Het zijn dit soort groeperingen, die gouverneurs en politici bespringen als die de staat wat extra belastinginkomsten willen geven door online poker in hun staat toe te staan. Wie wil weten hoe gevaarlijk die gasten zijn hoeft alleen maar de huidige begrotingsperikelen in Washington te volgen, ongeacht hoe die uiteindelijk aflopen.

Wees Perry de schreeuwers de deur met de mededeling dat hij tussen acht en vijf geacht werd de staat Texas te dienen en dat zijn bureau vol lag met zaken, die zijn aandacht verdienden? Nee, hij haastte zich te verklaren dat hij persoonlijk helemaal hartstikke tegen het homohuwelijk was en om de juiste snit van zijn politiek kostuum nog wat te accentueren voegde hij er gelijk maar aan toe dat hij ook tegen de evolutietheorie was. Er waren tenslotte genoeg aanwijzingen dat op onze aardbol een hogere creatieve macht aan het werk was geweest. Maar meneer Perry, als dat zo is dan is die hogere creatieve macht toch ook verantwoordelijk voor de kans dat iemand voor een partner van hetzelfde geslacht kiest? Of na een x-aantal jaren huwelijk hopeloos is uitgekeken op de partner en uit de echtvereniging stapt? Of online poker wil spelen omdat het internet daar ruimte voor biedt, net als voor Facebook en Google Earth? Dan is die hogere macht er toch ook verantwoordelijk voor dat wij behept zijn met een hoeveelheid seksuele driften, waar hooguit de Bonobo aapjes ons nog een beetje in kunnen bijhouden? En dat er draaikonten als uzelf bestaan en bofkonten als ik, die dankzij deze evolutionaire, dan wel creatieve verwarring weer wat te schrijven heeft? Op zondag nog wel!