Na het zien van het voetbalpotje Australië-Nederland weet vabankje het zeker: Nederland heeft alles in zich om wereldkampioen te worden. Er ontbreekt maar één ding aan, maar dat bewaar ik voor het eind van het stukje. Wie dus de rest van mijn epistel niet wil lezen, of hier al doodmoe is, kan de rest overslaan en zich beperken tot de laatste regels. Denk om het afstapje, prettige zondag verder.

In tegenstelling tot de meeste landgenoten, die met een biertje en wat zoutjes voor de TV plaatsnemen als er gevoetbald wordt, heb ik er echt verstand van. Ik zoek naar de patronen, analyseer de sterke en zwakke punten en voel aan wat er aan een team nog moet worden gesleuteld om het helemaal op krachten te krijgen. Zoals een dokter bij een grieppatiënt staat en thee met citroen adviseert en veel fruit, zoiets. Wat? Is onze nationale trots ziek dan? En die overwinningen in de groepsfase van de WK kwalificatie dan, dat kan toch geen toeval zijn? Nee, dat is het niet. Als altijd is het de resultante van een verzameling individuele voetbalkwaliteiten, die in gebundelde vorm bepalen hoe sterk een team is. Dat was het verschil tussen Australië en Nederland: de optelsom. De aussies kregen welgeteld één kansje, vlak voor tijd. De Hollanders kregen er meer en hadden ook moeten scoren. Dat hebben ze in alle kwalificatiewedstrijden gedaan, dus het feit dat ze dat hier achterwege lieten is geen reden tot paniek. Je zag dat zelfs bij afwezigheid van erkende toppers als Robben en van Persie de balans in het team goed was. Ook al waren diverse heren een beetje moe van de reis en hadden er een paar kou gevat onderweg, ook al was het veld heel zwaar en die Australiërs allemaal even groot en sterk, het maakte niet uit. Het leuke van Australië is dat het zich niets aantrekt van de eigen beperkingen en gewoon probeert aan te vallen waar het maar kan in de gelukzalige gedachte dat je nooit weet hoe de  kangaroe de haring vangt. Daarom was het aardig om te zien. Waarom Nederland in Zuid-Afrika met de hoofdprijs kan gaan strijken zal ik u nu uitleggen. Iedereen is ervan overtuigd dat het Nederlands team voldoende individuele kwaliteiten bezit. Ook op de bank zitten duurbetaalde profs, die op hun wekelijkse stekje tot de allerbesten (kunnen) behoren. De keeper is oké, dit jaar wordt definitief bevestigd dat Stekelenburg een absolute topkeeper is, in Zuid-Afrika trekt hij alleen maar de lijn door die jaren geleden al was ingezet. Het verschil is dat hij aan persoonlijkheid heeft gewonnen. Van Basten heeft Ajax en het nationale team een grote dienst bewezen door hem het vorig seizoen naar de reservebank te verwijzen. Hij is terug, getergd, wijzer en hij straalt nu ook uit dat hij de nummer één is. Ik zou hem nu verkiezen boven van der Sar, zo simpel is het. De defensie lijkt altijd een wat statische bedoening, maar dat is schijn. Er zit er elke wedstrijd wel eentje tussen, die bloedlink kan worden voor een tegenstander. En op het middenveld lopen allemaal koningen van de steekpass rond, hét wapen tegen gesloten defensies. Er zou wat meer geschoten kunnen worden vanaf het middenveld, en sneller, want je ziet het nu te vaak aankomen. Over de kwaliteiten van de aanvallers hoef ik het niet te hebben. Een duel zonder een handvol kansen voor het team is bijna ondenkbaar. Maar Nederland heeft dit allemaal al vaker gehad en bleef dan toch ver voor tijd steken op een toernooi. Waarom nu dan niet? Vanwege de coach. Niet vanwege diens tactisch vernuft, niet vanwege zijn peptalk, niet vanwege zijn gouden hand van wisselen of vanwege zijn eigen sprankelende carrière. Want dat heeft van Marwijk allemaal niet en dát maakt hem juist bij uitstek geschikt voor de klus. (Op dit punt kunnen de lezers, die na het begin hier al direct naar toe zijn gegaan, inschuiven…)

Er ontbreekt op dit moment nog maar één ding aan Oranje: een vijand, een gemeenschappelijke pispaal, iemand waar spelers en trainers samen tegen optrekken en liever dood op het veld achterblijven dan te verliezen en het gelijk van de etterbak in kwestie te bevestigen. Ik zal die rol op me gaan nemen en in de aanloop naar het WK dit team, deze spelers en deze coach haarfijn uit de doeken doen, wat ze elk op zich tekort komen om deel uit te maken van een winnend team. Ik doe dat niet om ze beter te maken, maar om ze tot op het bot te tergen. Want slechts een getergd Oranje kan boven zichzelf uitstijgen en die linke loetjes van de mediterrane landen of die Copacabana salonvoetballers uit Brazilië de das omdoen. Ik zal de heren tergen tot die finale gewonnen is. U hoort van mij… ik zet alvast wat geld op het eindresultaat!

Deze post staat in de categorie Casino Column Vabankje .

Tagged as: sportweddenschappen