De advocaat van de Groupe Bernard Tapie, Behnam Dayanim (foto), die in de Verenigde Staten de deal tussen Tapie en justitie rond breidde inzake de overname van Full Tilt Poker, heeft verontrustende geluiden laten horen. Er zou namelijk nog een aanzienlijke schuld slingeren van een aantal pokerprofs  aan FTP. Die hebben weinig enthousiasme getoond om dat terug te betalen en dat brengt de overname wellicht alsnog in gevaar, aldus berichtte ons PokerStrategy.com gisteren.

Dayanim noemde een aantal namen van de betreffende spelers en dat zijn niet de minsten in het métier: Phil Ivey, Layne Flack, David Benyamne, Mike Matusow, Erick Lindgren en Barry Greenstein werden met name genoemd in het bericht van PokerStrategy. Het bedrag dat in het geding is beloopt tien tot twintig miljoen dollar. Het kwam aan het licht bij het boekenonderzoek dat de Tapie groep momenteel bij Full Tilt Poker uitvoert. Het voormalige pokerbastion is eigendom van een aantal bedrijven, waarvan dus een deel in handen is van genoemde pokerprofs. De situatie bij die bedrijven zou over het geheel genomen een stuk slechter zijn, dat werd vermoed.

Tapie hoopte natuurlijk na de overname van FTP de kasstromen weer op gang te krijgen door te innen bij de vorige eigenaren. Tenslotte zullen de Europese spelers graag wat terug willen zien van hun speeltegoeden bij FTP. En Tapie moet een flink bedrag reserveren om een grootschalige marketingcampagne op touw te zetten. Het draait hier allemaal om consumentenvertrouwen en dat staat al een tijdje op een bedenkelijk laag pitje.

Een aantal pokerprofs heeft eerder verklaard alleen te willen terugbetalen aan Full Tilt Poker als het geld rechtstreeks naar de spelers terugvloeit. Dit is een juridisch onhoudbaar standpunt, zelfs al zou Tapie het geld daar niet voor willen aanwenden. Als Tapie tachtig miljoen dollar overmaakt naar de Amerikaanse justitie zijn zij definitief de nieuwe eigenaar van FTP en nemen daarmee ook de vorderingen op derden over. Dayanim noemde het probleem één van de punten, die nog op de agenda staan. Daarop zou niets staan wat op zich zou kunnen zorgen voor het afketsen van de deal tussen Tapie en justitie, maar een cumulatie van problemen zou daarvoor natuurlijk wél kunnen zorgen.

U kunt alle artikelen van Jaap J.M. Vos ook volgen op twitter.

Mooi plaatje, maar in werkelijkheid liggen de 'riviercasino's' op land

Eén van de mooiste locaties om een potje te pokeren of aan een roulettetafel te hangen, is een boot. Of dat nu een cruiseschip in de Middellandse Zee is of de veerboot naar Zweden, dat maakt niet uit. Maar binnen het varende segment heb ik een zwak voor de Amerikaanse rivierboten, omhangen met een waas van vale romantiek en rokende revolvers. Dat is lang voorbij natuurlijk, maar in dit artikel spelen rivierboten een cruciale rol.

De staat heet Missouri en daar stromen twee rivieren, de Missouri die uitmondt in de ‘Moon River’ de Mississippi. Twintig jaar geleden mochten de kiezers in Missouri beslissen of er rivierboten mochten varen met casino’s aan boord. Dat mocht en één van de aanlokkelijke kanten ervan was dat een gedeelte van de opbrengst in een fonds zou gaan dat het onderwijs in de staat ten goede zou komen. Daartoe werd het Classroom Trust Fund opgericht en sindsdien denkt iedereen dat het onderwijs er wel bij vaart, figuurlijk gesproken dan.

Maar elke overheid heeft een schatkistbeheerder en die zijn doorgaans uitermate geslepen in het manoeuvreren met binnenkomende gelden, en de penningmeester van Missouri is geen uitzondering. Mevrouw Janet Pullet, die de centjes voor het St. Joseph School district beheert, deed dat in “News-Press now” even uit de doeken. Je zou het volgende verwachten: twintig jaar geleden hanteerde de staat een bepaald budget voor het onderwijs. Dat zou nog steeds van kracht moeten zijn met aanpassingen in verband met stijging van salarissen, inflatie, innovatie in onderwijs en schoolgebouwen, groei van de bevolking, noem maar op. En inderdaad, zo gebeurt dat ook, tot zover alles prima.

Maar dan komt de grote goochelaar uit de schatkist van Missouri tevoorschijn en die sleept eerst de pot van Classroom Trust Fund leeg en daarna vult de staat het onderwijsbudget aan. Niks extra geld voor het onderwijs dus, gewoon verkapt extra geld voor de staat, die daardoor minder aan onderwijs hoeft uit te geven. Het verhaal kwam naar buiten omdat de inkomsten van het fonds vorig jaar wat tegenvielen. En de inkomsten van de staat vielen ook wat tegen en de bankrekening liet niet toe om de tegenvaller in het fonds uit de algemene middelen te compenseren. Dat was nou vervelend, want hoe ga je dat uitleggen aan de bevolking, die niet beter weet dan dat het fonds extra geld genereert voor het onderwijs in plaats van te dienen als sluitpost. Nou dat leg je dus niet uit. Het tekort werd gewoon bijgepast uit een federaal fonds dat bestemd is om banen te creëren, om precies te zijn €326.737, 7% van het in 2012 verwachte fondskapitaal van €4,8 miljoen. Niemand zou het weten als miss Pullet niet aan de bel had getrokken. En zo’n ouderwetse scheepsbel maakt een behoorlijk lawaai!

U kunt alle artikelen van Jaap J.M. Vos ook volgen op twitter.

Amerikaanse ontwikkelingen volgen is best leuk, vooral omdat je met Hollandse nuchterheid regelmatig met enige verbazing staat te kijken hoe het systeem daar werkt. Zo hebben wij vorige week nog aandacht besteed* aan de ontwikkelingen in het District of Columbia, en nog geen week later heeft de politieke werkelijkheid alweer toegeslagen.

Columbia District boegbeeld van Amerikaans twijfel over online gokken, Jaap J.M. Vos, gepubliceerd op 27 januari op onlinecasino.nl

We waren in het bewuste artikel blijven steken bij de oppositie tegen de invoering van online gambling en de argumenten daarvoor. Er waren snoodaards, die een aangenomen wet, die online gambling toestaat, wilden terugdraaien, maar de kansen om dat er door te krijgen, leken niet zo heel goed te liggen. Dat is nu ineens gekanteld en het lijkt nu zeker dat de wet wordt teruggefloten en dat de procedure opnieuw moet worden opgestart. Er heeft iemand met succes gelobbyd daarvoor.

Niemand betwist het gegeven dat de bevolking in grote meerderheid wil dat kansspelen via internet mogelijk worden. Een uitgebreide rondvraag in het district liet daar geen twijfel over bestaan. Het waren de politici zelf die met een aantal twijfels zaten. In de eerste plaats omdat een flink aantal van hen hadden zitten slapen, toen het budget vorig jaar werd ingediend en bleek dat de komst van internetgokken er tussen was gestoken door een raadslid (Columbia is een district en heeft daarom geen parlement, maar een gemeenteraad). In de tweede plaats is er wrevel ontstaan omdat de DC Lottery, die uitvoering moest geven aan het besluit, een contract met Intralot had afgesloten, waar een aantal raadsleden niet blij mee waren.

De raadscommissie, die zich met het gegeven bezig hield onder leiding van Jack Evans, neigt nu met drie tegen twee om elk voorstel te steunen, dat intrekking van de wet beoogt. En dat voorstel is inmiddels ingediend. Deze drie mensen zitten dus ook in de gemeenteraad en naast hen zijn nog vier mensen nu voor intrekking en is de voorzitter van de raad zelfs mordicus tegen zo’n beetje alles wat met gokken te maken heeft. De indiener van het oorspronkelijke voorstel, Michael A. Brown, kan dan het voorstel opnieuw indienen en volgens de meeste raadsleden zullen ze het met welwillendheid bekijken en is er dus kans dat het alsnog in orde komt voor de goklustigen in het district. Maar wel met heel veel tijdverlies en mogelijk een claim van Intralot als zij in tweede termijn niet zouden worden uitgekozen om de DC Lottery met spelsoftware te ondersteunen.

U kunt alle artikelen van Jaap J.M. Vos ook volgen op twitter.

Wie James Bond kent, kent onbewust ook het spel baccarat, daar 007 altijd aan de baccarattafel te vinden is wanneer hij in de films een bezoekje brengt aan het casino. Niet alleen 007 is gecharmeerd van het spel, ook de Aziatische bezoekers van casino steden als Las Vegas (Sin City) en Macau weten de baccarat tafels te vinden.

Met het Chinese Nieuwjaar achter de rug, hebben de casino’s in Las Vegas zeer waarschijnlijk hun zakken weer kunnen vullen. Veel Chinezen trekken naar Las Vegas toe om er hun Nieuwjaar te vieren en daarmee vulde de stad zich de afgelopen weken met Aziaten. Van deze Aziaten is bekend dat ze dol zijn op gokspelletjes waaronder ook casino spellen met in het bijzonder het tafelspel baccarat.

Sinds de recessie gaande is hebben de casino’s in de grootste gokstad van de Verenigde Staten het zwaar te verduren gehad. De inkomsten van de casino’s in Sin City daalden en de tanks raakten leeg, maar daar was het spel baccarat. Dit casino spel was er altijd al te spelen, maar het stond van oudsher bekend als een chique spel waarbij smokings en cocktailkledij waren verplicht. Inmiddels is dit niet meer het geval en zijn het vooral de Aziaten die de tafel bezetten.

Aziaten zijn gokkers en het is geen uitzondering wanneer een groepje Aziatische spelers aan de baccarattafel plaatsneemt om 100.000 dollar of meer op tafel neer te leggen voor een spelletje baccarat. Deze spelers heten high rollers en je zou kunnen zeggen dat het de Aziatische gokkers zijn die Las Vegas uit het slop hebben getrokken.

De kluizen van de casino’s raakten aardig leeg en casino’s moesten worden overgenomen of gesloten. Voor even zag het er zeer slecht uit voor de populaire gokstad, maar daar waren de Aziaten die het spel baccarat ontdekten, de redding van Sin City.
In grote getalen weten ze de weg naar Macau en Las Vegas te vinden en langzaamaan bloeit de stad weer op. Er is weer hoop, want nog steeds groeit de populariteit van baccarat en komt gemiddeld 50% van de inkomsten van tafelspellen van baccarat. Een gigantisch aantal, zeker wanneer je bedenkt dat het de bekendste tafelspellen als roulette en blackjack in grote snelheid voorbij is gegaan.

Nu het Chinese Nieuwjaar erop zit en de baccarattafels geen enkel moment rust hebben gehad, kan zeer spoedig de balans worden opgemaakt. Met nog twee dagen te gaan in deze maand, kijken we met smacht  uit naar de cijfers over de maand januari. Wat heeft het Chinese festijn voor de stad betekend en kan de stad weer gaan uitkijken naar nieuwe hoogtijdagen?

Joseph 'Ray' Crosby (foto Montgomery Advertiser)

U zou nooit van Joseph Crosby gehoord hebben als er geen elektronische bingomachines waren uitgevonden. Die zijn uiteindelijk aanleiding geworden voor een gigantische prestigestrijd in de staat Alabama, waarbij miljoenen dollars gespendeerd worden en dat allemaal rondom een wetje, dat die apparaten had moeten toestaan in de armste staat in Amerika. Wij berichten daarover* omdat het een inkijkje geeft in hoe bedrijfsleven en politiek verstrengeld zijn geraakt en hoe ingewikkeld het is om als aanbieder van kansspelen binnen de wet te manoeuvreren. En er staat ons op dat gebied nog veel meer te wachten.

*Zie ook Alabama opnieuw in de ban van de bingomachines, Jaap J.M. Vos, 20 januari 2012, gepubliceerd op onlinecasino.nl

http://www.onlinecasino.nl/alabama-opnieuw-in-de-ban-van-de-bingomachines

Het is niet vreemd dat we in veel opzichten tegen de Verenigde Staten opkijken. Meer dan de helft van de Forbes Top100 bedrijven zijn 100% Amerikaans en van de andere helft zijn veel bedrijven het in elk geval voor een deel. Amerikanen kunnen ongelooflijk steggelen op de vierkante meter, maar als iets echt gedaan moet worden, dan gaan ze ervoor en slagen vrijwel altijd, vanwege hun onwrikbare wil en hun grenzeloos nationalisme. Helaas zie je dit ook naar de andere klant doorslaan, op veel lager niveau, waar voor- en tegenstanders van bepaalde veranderingen elkaar te vuur en te zwaard bestrijden, terwijl ze het met een bak koffie om de hoek zouden kunnen uitpraten. Het is een typisch uitvloeisel van een tweepartijen stelsel, waar compromissen alleen worden gesloten als er geen ontkomen aan is. In Nederland is het sluiten van compromissen in de politiek dagelijkse kost, wij kennen dit soort bittere gevechten niet.

Over de Alabama trial heb ik onlangs nog geschreven en omdat vandaag die waanzin weer verder gaat, hou ik het verdere verloop voor u in de gaten. Waarom eigenlijk? Welnu, de ontwikkelingen in de Verenigde Staten op het gebied van kansspelen, of dat nu in casino’s, bars, entertainment centra of online casino betreft, raken de branche in de hele wereld. Het feit dat de Europese beurzen direct reageerden op Black Friday, toen een aantal pokersites werden getroffen door een inval van de FBI, geeft aan hoe dat werkt. Omdat PokerStars, Full Tilt Poker en Absolute Poker in de boeien werden geslagen, kregen de noteringen van Europese beursgenoteerde ondernemingen zoals Bwin.party en Unibet een duw naar boven. Zij zouden immers kunnen profiteren. Het feit dat justitie een andere uitleg heeft gegeven aan de Wire Act uit 1961 over online gokken binnen een staat, betekent dat de kansen van rondreizende Europese aanbieders en ontwikkelaars om deze markt te betreden, aanmerkelijk zijn gestegen: koersen in Londen omhoog.

Dat een opening van de Amerikaans markt aantrekkelijke kansen biedt voor Europese bedrijven mag duidelijk zijn, of dat nu op federaal niveau gebeurt of door legalisering in losse staten. Maar raakt dat ook de consumenten in Europa? Jazeker, dat raakt ook de consumenten in Europa. Om te beginnen betalen de Europese operators en softwareleveranciers belasting over hun winsten. En als ze in Amerika omzet kunnen gaan maken, dan stroomt er dus belastinggeld in onze laatjes. Europese regeringen zullen dat ook inzien en die bedrijven meer ruimte geven om te ontwikkelen en de regulering in eigen huis doelmatiger gaan maken om die bedrijven niet onnodig op kosten te jagen. Want dat geld kunnen ze beter aan de ontwikkeling van hun product besteden, wat hun exportcapaciteit opvoert. Ooit gehoord dat ze in Den Haag Shell dwarszitten? Precies.

Maar ook op een meer basic niveau gaan Europese spelers het merken. Een grote toename van Amerikaanse spelers online zal zijn weerslag hebben op de progressieve jackpotten, die hier ook al erg populair zijn. Er zullen er meer van komen en de bedragen zullen fors oplopen. Het online poker zal een gigantische boost krijgen als er miljoenen Amerikanen komen aanschuiven.  De synergie tussen pokertoernooien op het land aan beide kanten van de plas en de mogelijkheid daar online toegang voor te verkrijgen, zal groeien. Natuurlijk zullen we direct oog moeten hebben voor een mogelijke schaduwzijde, namelijk een aanwas van probleemspelers. Maar als er meer geld in de business omgaat, zal de branche, die toch al hard werkt aan haar zelfregulerend vermogen, meer geld kunnen schuiven naar de organisaties, die zich bezighouden met voorlichting, preventie en behandeling.

Joseph Crosby gaat het niet meer meemaken. Eén van de resterende verdachten in het geruchtmakende corruptieproces in Alabama, overleed gisteren, precies een dag voor de herstart van het proces. De politie heeft zijn dood in onderzoek, uiteraard, want hij was niet zomaar iemand. Hij was in overheidsdienst direct betrokken bij het voorbereiden van nieuwe wetgeving. Hij kon sturen en zetjes in de juiste richting geven, welke richting dat dan ook was. En hij had veel geld ontvangen van een andere verdachte, Milton McGregor, eigenaar van Victory Land en nog wat andere tenten in de staat. Omkoopgeld? Het was in het vorige proces niet te bewijzen. In het gigantische lobbycircuit in Amerika is het toegestaan om overheidsmensen in te huren als adviseur. Wat de een toelaatbaar vindt in het kader van een lobby, vindt een ander verdacht veel op omkoping lijken. De regels zijn erg ruim en de schaal, waarop het gebeurt is enorm. Als een willekeurige politieke tegenstander of een openbaar aanklager iets wil bedenken tegen zo’n man, dan is dat niet zo moeilijk. Hoe het te bewijzen zie je dan later wel. Er waren dertien aanklachten tegen Crosby ingediend en de jury sprak hem op twaalf daarvan vrij en kon het in één geval niet eens worden. De kans op een veroordeling in de ‘replay’ leek minimaal te zijn, maar helemaal zeker zullen we dat nooit weten en zijn nabestaanden ook niet. Het is de menselijke kant van zo’n dossier, die het pijnlijk maakt en alle betrokkenen in dit proces tot bezinning zou moeten brengen. De kans daarop is echter nul.

Het was één van de aanbevelingen van het Europees Parlement aan de Europese Commissie: zorg voor samenwerking tussen de verschillende kansspelautoriteiten in de Europese Unie. Het laat zich een beetje aanzien dat de EC daar niet al te veel aan hoeft te doen. Van drie grote landen hebben de kansspelautoriteiten zich inmiddels aan het front gemeld voor gezamenlijk overleg en uitwisseling: Frankrijk, Italië en (vers van de pers) Spanje.

Nu is een theekransje van Ksa’s nog geen garantie voor een soepeler verloop van regulering van kansspelen, met bijvoorbeeld een doelmatiger systeem van uitgifte van vergunningen, het afstoppen van stiekeme bevoordeling van voormalige monopolies en het wegharken van regeltjes, die strijdig zijn met de spelregels van de Europese Unie. Het laatste heeft dan meestal te maken met vrije vestiging, niet alleen van de kantoren, maar ook van de servers, vrij bankverkeer en beperking van het aantal aanbieders. Want dat mag wel in een stelsel rondom een restrictief kansspelbeleid, maar niet in een systeem dat een open markt heet te zijn, maar ondertussen allerlei beperkingen aanhoudt wie wel en niet mee mogen doen. Zoals in België, waar de Kansspelcommissie van dienst alleen bedrijven mag toelaten, die al een vergunning hebben voor een vergelijkbare landactiviteit.

Onze nieuwe communiteit heeft nog geen naam, er wordt slechts gesproken over een Memorandum of Understanding. De titel boven dit stuk moet u dus maar zien als een werknaam. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd, vooral als de afzonderlijke autoriteiten ook daadwerkelijk iets vruchtbaars tot stand kunnen brengen. Ik noemde in de vorige alinea  al een paar knelpunten, waar de operators tegen aanlopen. Maar het begint eigenlijk al bij de inschrijvingen op de uit te geven licenties. De papierwinkel is onbeschrijfelijk en kan zo ontzettend veel eenvoudiger als overheden niet elke keer het wiel zelf willen uitvinden. Laat de Nederlandse overheid straks het goede voorbeeld eens geven en als basis gebruiken waarin anderen al zijn voorgegaan. Dat scheelt een hele hoop kopzorgen, nutteloze manuren en een bos vol bomen. Natuurlijk kan elk land zelf accenten leggen of specifieke eisen stellen. Maar door die te separeren van de bulk van de informatie, kan het allemaal veel sneller en overzichtelijker.

In die zin is het jammer dat Juan Carlos Alfonso van de Loterias y Apuestas del Estado (LAE), de Spaanse kansspelautoriteit, nu pas contact heeft gezocht met de zittende leden AAMS (Italië) en ARJEL (Frankrijk). Positief is zijn idee om te komen tot een gedeeld Europees kansspelmodel, om het grijze aanbod voor te zijn en een sterk vergunningsbeleid te voeren. Ook het kunnen aanbieden van grensoverschrijdende spellen (het liquidity model genoemd) staat op de agenda, iets waar ook AAMS en ARJEL al over gerept hebben. Vooral het online poker en de sportweddenschappen kunnen van zo’n model profiteren.

Nog even een tip voor de Nederlandse politiek: ga te rade bij de drie directeuren van de Verenigde Ksa’s over de heffingswijze straks. Frankrijk kent weliswaar een stelsel van heffingen over de inleg, maar directeur Vilotte van de ARJEL heeft al meerdere keren te kennen gegeven dat hij dit graag anders ziet. De ondernemers hebben een zeer uitgesproken voorkeur voor een systeem, waarbij over het bruto spelresultaat belasting wordt afgedragen. De Fransen hikken nu nog steeds tegen een groot grijs/zwart circuit aan, omdat de gelegaliseerde operators geen concurrerende winstuitkeringen kunnen realiseren en aan hun eigen profit ook nauwelijks toekomen. En regel nummer één in het economisch verkeer moet toch echt zijn dat je ondernemers hun rendement gunt.

Als een lagedrukgebied over West-Europa, zo snel verspreidt zich de roep om online casino introductie in de Verenigde Staten. Nadat het departement van justitie iets riep over een soepeler uitleg van de Wire Act uit 1961, is het hek van de dam. Tenzij de federale overheid nu heel snel stappen onderneemt om één van de nationale wetsvoorstellen voor de introductie van online poker/casino in hoog tempo om te zetten in iets werkbaars, zal eGaming geïntroduceerd gaan worden op het niveau van de individuele staten. Ook in Connecticut, de volgende belangstellende in de rij.

Wat heel duidelijk blijkt uit de politieke discussies in de verschillende staten, is dat ze niet goed voorbereid zijn op wat kan gaan komen en hoe dat georganiseerd moet worden. Alleen in het district Columbia zijn ze daar wat verder mee, omdat hier alle noodzakelijke wetten al zijn aangenomen, maar men nog worstelt met de implementatie. Wel of niet in internetcafés en andere publieke ruimtes, dat werk. Maar er is een aanbieder daar, die de site ook helemaal klaar heeft.

Maar Columbia is niet groot, ook al ligt Washington DC hier in alle glorie te wezen, maar vooral New Jersey en Nevada hebben nu heel duidelijk te kennen gegeven, dat verder wachten zinloos is en zijn de gewenste stappen aan het zetten. Politiek kan er snel gehandeld worden, als de discussie eenmaal gevoerd is. Maar in sommige staten zijn het vooral de tribale casino’s die dwars liggen, al zullen ook die snel gaan inzien dat verzet niet veel uithaalt op het moment dat de ene staat na de andere de nieuwe goudmijnen wil gaan exploreren. In Connecticut heeft men te maken met felle concurrentie uit omringende staten, die de afgelopen jaren meer landcasino’s zijn gaan bouwen en daar voorlopig nog niet klaar mee zijn (zie Massachusetts). De twee grote casino’s in Connecticut zijn de Mohegan Sun en Foxwoods en die lijken bereid om hun medewerking te gaan geven en zullen dan met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de eerste aanbieders gaan worden. De voorzitter van de Public Safety and Security Committee heeft al een bijeenkomst met de beide casino’s gepland. Dat is nodig ook, want die hebben het alleenrecht op de gokkasten, in ruil voor een 25% afdracht aan de staat van de inkomsten.

Natuurlijk zullen er ook hier behoudende krachten hun woordje gaan doen en op de gevaren voor de jeugd en andere kwetsbare groepen gaan wijzen. Hoe krachtig dit soort lobby’s ook kunnen zijn, het ziet er niet naar uit dat ze de wagen nog kunnen tegenhouden, hooguit een beetje afremmen.

Bron: The Stamford Times