Goed geld in 2011, bijna zestig miljoen voor ons cultureel erfgoed

Exclusiviteit in het geven van geld aan goede doelen, kan het bestaan? Ja het bestaat en de ‘slachtoffers’ zijn de Nederlandse musea. Als het bericht op 1 april zou zijn verschenen in NRC Handelsblad, konden we het voor een goede grap houden. Hoog tijd voor een overpeinzing en orde in de chaos.

In Nederland ga ik nooit voorbij aan het centenbakje van een orgeldraaier. Zelfs als het pierement in ernstige staat van ontbindende ouderdom verkeert met dito geluidskwaliteit, zal ik een euromunt in het centenbakje deponeren. Als ik de orgelman zou voorstellen hem honderd euro te geven, zal hij mij blij in de armen sluiten. Als ik vervolgens als voorwaarde stel dat al het andere straatvolk hun munten maar ergens anders moet besteden denk ik, dat de verbaasde orgelman ernstig aan mijn geestelijke vermogens zou twijfelen (iets waar hij niet alleen in staat overigens).

Waar dit over gaat? De BankGiro Loterij moet op grond van de wet een bepaald percentage van de inleg besteden aan goede doelen. Hun voornaamste goede doel is een collectie Nederlandse musea, die jaarlijks ongeveer zestig miljoen euro krijgen uitgekeerd. Samen wel te verstaan, dus als iedere Nederlander één keer vaker per jaar een museum zou bezoeken, dan zouden de musea zonder  die subsidie kunnen. Helaas zijn de verzamelplaatsen voor kunst, bruidsjurken, ouwe auto’s, vliegtuigen, boten, schaatsen, martelwerktuigen, spoortreintjes, oorlogstuig en prenten uit de derde eeuw niet in staat om die extra bezoekers naar binnen te halen en dus hebben ze dat geld nodig om voort te kunnen bestaan. Over hun bestaansrecht kun je twisten of zelfs twitteren, maar daar gaat dit stukje niet over. De vraag is: mag je van je eigen liefdadigheid (lelijk woord) een marketingtool (ook een lelijk woord) maken?

Het oude Bijbelse gezegde dat je de linkerhand niet moet laten weten, wat de rechter doet, leert ons dat je je niet op goedgeefsheid moet laten voorstaan. Dat principe is behoorlijk achterhaald. Het begon met bedrijven die op televisie hun naam genoemd probeerden te krijgen als er weer eens hulp geboden moest worden aan overstroomde mensen in Bangladesh of uitgedroogde soortgenoten in de Sahel. De kreet dat de cheque afkomstig was van een bekende gloeilampenfabriek uit het zuiden des lands zullen velen zich nog wel herinneren. Van die leuterkoek zijn we verlost, man en paard of man en ezel worden genoemd. Dat de BankGiro Loterij dus goeie sier wil maken met hun ondersteuning van musea is in dat licht bezien prima. Maar dat ze daarbij exclusiviteit eisen, omdat musea moeten tekenen dat ze geen geld van andere loterijen aannemen, dat lijkt me net zo zot als mijn gehannes bij de orgelman.

Natuurlijk staat er meteen een politicus op, die roept dat de wet aangepast moet worden, in dit geval Bart de Liefde van de VVD. Ik ben het met hem eens, dit moet niet kunnen. Vrijheid van keuze is belangrijk in dit soort zaken. Openheid ook. Ik las gisteren dat de club van het keurmerk voor goede doelen een lijst in omloop heeft, wie wat sinds 2006 krijgt. Het deed mij deugd te lezen dat de Nationale Stichting ter Bevordering van Vrolijkheid in 2010 bijna twee miljoen kreeg toegewezen, waar ze het in 2009 nog slechts met een schamele vijf ton moesten doen. Het cijfer over 2011 is nog niet bekend. Ik ben heel erg voor vrolijkheid en afgezien van mijn eigen zotte invallen zijn belangrijke inspiratiebronnen het wekelijkse vragenuurtje in de Tweede Kamer, de toespraken van Republikeinse presidentskandidaten, Noord Koreaanse rouwtaferelen, bijna alle EO programma’s en de bestuurscrisis bij Ajax.

Ik heb even gekeken of ik, als vrolijkmaker pur sang, in aanmerking kan komen voor een ondersteuning van genoemde stichting, maar die blijkt vrolijkheid exclusief te willen verspreiden onder kinderen in asielzoekerscentra. Dat kan ik billijken. Kinderen in een vreemd land in een vreemd gebouw in een vreemde cultuur in een vreemde taal, geconfronteerd met vreemde mensen en hele vreemde regels of ze in ons land mogen blijven of niet. Daarom juich ik het werk van de Vrolijkheid brengende stichting zeer toe en tekende ik een petitie, die de politiek wil aansporen een paar duizend minderjarige, vrolijke en goed ingeburgerde asielkinderen nooit meer het land uit te gooien. Kinderpardon.nu heet dat en als we die allemaal even tekenen kunnen er veel kinderen blijvend vrolijk worden. Voor de asielzoekerscentra, die daarbij leeg raken, heb ik een mooie bestemming: we maken er musea van.

Florence, in Italië zelf Firenze geheten, is een stad voor globetrotters, mensen die wat van de wereld gezien hebben, niet meer al te snel omvallen van verbazing en een beetje oog hebben voor de wereld tussen kunst en kitsch. Vabankje stuurt deze column vanuit Florence en verbaast zich over de rust in een doorgaans rumoerig land, met veel politieke drukte, waar politic gokken en de gewone burgers ook.

Politici gokken altijd, vooral dat het wel weer goed komt en hun loopbaan met succes kan worden voortgezet. Sylvio Berlusconi heeft dat decennia lang gedaan en met grote bekwaamheid, maar te veel schandaaltjes en jonge meisjes deden hem (voorlopig?) de das om. Gewone burgers gokken hier om gigantische prijzen in de nationale lotto. In Florence heerste lange tijd het bankiersgeslacht van de Medici en de stad is ervan doordrenkt als Eindhoven van Philips. In de gezellige Trattoria San Lorenzo keek ik uit het raam naar de voorbijgangers en constateerde het volgende over de bevolking. Ze zijn vrijwel zonder uitzondering goed gekleed, niet dik en in volgorde van opkomst:

a) Italiaans
b) Chinees
c) Japans
d) de rest

Ik heb niemand met lotjes zien lopen, geen casino gezien (is er wel eentje in deze stad? Morgen uitzoeken) maar wel heel veel camera’s. Kleine camera’s, grote camera’s en natuurlijk de ontelbare mobieltjes met 1.3 megapixel of iets in die richting. De laatste keer dat ik hier was, zat ik in een trein op doorreis. Toen zat iedereen te internetten op laptops, terwijl ik een boek las. Het vak van schrijver bestaat voor 80% uit lezen, zeg ik altijd. Het aantal mensen dat verbaasd staat te kijken bij mijn boekenkast neemt toe. Voor steeds meer mensen is een boek iets wat je als decoratie opneemt, niet iets om te lezen. Al te veel mensen denkern dat ze een heleboel weten van Leonardo da Vinci omdat ze de Da Vinci Code hebben gezien, de film dus. Van Michelangelo weten ze vaag dat het iets met kunst te maken heeft en dat ook Pinokkio een literaire fantasie is, so what?

Deze stad is doordrenkt van cultuur, zoals Las Vegas dat is van casino’s. Maar ook van terrasjes, café’s en restaurantjes. Gisteravond in Giostra, waar ze met de benen buiten hingen in de hoop een tafeltje te bemachtigen. Gelukkig hadden wij gereserveerd. Een menukaart met flessen wijn van drieduizend euro en steak bij de kilo, een prijzige kilo ook nog. Maar met beleid hebben we toch een mooie avond gehad zonder dat de verdiensten van deze columns helemaal verdampten. Dat gebeurt in de komende dagen wel, want de verlokkingen zijn vele en de mensen bijzonder aardig. Naast de loterijwinkels, de mobiele telefoons, de Chinezen en Japanners is er nog iets wat opvalt in vergelijking met vroeger: steeds meer mensen spreken Engels. Maar goed ook, want mijn Italiaans is een beetje gesleten, al red ik me prima in de tavernes. Eten en drinken is universeel, net als voetbal, Coca-Cola, internet en poker.

Na voltooiing van deze column rust ik even uit. Vanavond wacht een nieuwe uitnodiging, ik weet nog niet eens waar. Gek, dit is de bakermat van de casino’s, maar ik heb zelfs nog geen biljarttafel gezien hier, geen enkele gokkast, laat staan een heel speelhol. Geen wonder dat online casino hier zo populair is!

Als Nederland in de loop van dit jaar het huidige kansspelbeleid op de helling gaat zetten, zal er voor onze parlementariërs een wereld opengaan. Dat is leuk, want het gaat dan weer eens over iets anders dan uit te zetten scholieren of de miljardendans rond Griekse euro’s, maar of de heren en dames er een beetje zicht op krijgen, is de vraag. Het kon wel eens uitdraaien op veel extra Kamervragen en die hebben we al in grootverpakking leverbaar. Daarom nu een idee van mijn kant hoe we daar een beetje lijn in kunnen brengen.

Een doorsnee bijeenkomst van de plattelandsvrouwen in Doorzonderadeel moet een stuk interessanter zijn dan het wekelijkse vragenuurtje in de Tweede Kamer.  Dat komt omdat de TV het uitzendt (dat vragenuurtje dus) en als politici een camera of microfoon zien, dan moeten ze punten scoren, ook al is de discussie van een bedroevend gehalte. Het wordt lastig om hoofd- en bijzaken te scheiden en daarom moeten we het meteen drastisch aanpakken en het vragenuurtje over verschillende huiselijke afdelingen verspreiden. We gaan de boel opsplitsen in Kamervragen, Keukenvragen en Slaapkamervragen.

De Kamervragen gaan over de echte politieke zaken, daar verandert niet veel in. Het zijn meestal de vragen waar de gewone man helemaal niet mee zit, zoals het inentingsbesluit voor Groningse vosjes of de uitbreiding van het wegennet rond Doorzonderadeel. De Keukenvragen zijn de vragen over zaken, waar de gemiddelde Nederlander nou juist wél mee bezig is en als standaard voor die categorie nemen we de ouderwetse keukenmeiden, of daghitjes, zoals vaak treffend uitgebeeld in Engelse kostuumdrama’s. Het hoofddoekje van Beatrix  valt daaronder. In de keuken vindt de discussie plaats of de kleurencombinatie niet te lelijk was en of Hare Majesteit nu ook een beetje moslima is geworden door in den vreemde een paar van die moskeeën binnen te lopen. Typisch van die dingen, die nergens over gaan , maar de gemoederen behoorlijk kunnen bezighouden.

De Slaapkamervragen zijn natuurlijk stof voor de roddelrubrieken. Kan staatssecretaris Henk Bleeker wel goed functioneren als 58-jarige met een 26-jarige vriendin. Je moet zo’n jonge deerne toch bij zien te benen en komt dat wel ten goede aan het staatsmanschap, dat van je verwacht wordt. Hij ziet er ook altijd wat vermoeid uit, maar wel met van die pretoogjes, die lijken te zeggen ‘och jongens, als jullie toch eens wisten’. Maar z’n vriendin is journaliste en is dat dan wel safe? Ik vertel mevrouw Vabankje alles wat ze weten wil als ik haar verleiden wil en de werking van de hormonen bij een staatssecretaris zal toch niet  anders zijn.

Goed, we hebben nu enige ordening aangebracht en het zal er wat leuker op worden aan het Binnenhof. Hoe plaatsen we dan de kansspelvragen daarin? Dat hangt natuurlijk van de inhoud af. Een vraag over de uitleg van artikel 26 lid b, sub a van het Kansspelreglement, dat is typisch een Kamervraag, geen discussie over. Of het gebruik van bloedmooie modellen in de reclamecampagne van Bwin (tik aan, tik aan) rond een WK Zwemmen niet een beetje aanstootgevend is, dat is een Keukenvraag (van Carola Schouten, CD). Slaapkamervragen heb ik zo niet paraat, maar als de casino’s meer entertainment gaan bieden en dat een beetje spannend aankleden (gniffel) dan komen die vragen vanzelf los.

"En het was zeker nog met een Democraat ook..."

Een land is leuk als er veel verscheidenheid is en daar hebben ze in Amerika niet over te klagen. Je kunt in de ene uithoek van het land op het strand liggen bakken, terwijl je aan de andere kant sneeuw moet ruimen. Het is een land dat geboren werd uit vrijheidsdrang, maar zoals zo vaak in de geschiedenis ging dat ten koste van de allochtone bewoners en daarbij werd niet op een scalpje gekeken. Het is een land dat je tegelijk lelijke jeuk bezorgt en dat toch ook weer bewondering afdwingt. Een land waar in heel veel staten nauwelijks gegokt mag worden, maar waar ook Las Vegas ligt. Een land van vrije geesten en van bekrompen geesten. Een land dat rechts is.

In november gaan ze weer allemaal naar de stembus om hun president te kiezen. De Democraten hebben maar één kandidaat en dat is de zittende president Barack Obama, die door de Republikeinen voor links wordt uitgemaakt. Dat is een scheldwoord in Amerika, het is maar dat u dat weet. Obama is de man van de linkse hobby’s en daarmee wordt vooral de zorgverzekering bedoeld. Al in de tijd van George Bush (maar dat wil geen Republikein horen natuurlijk) werd een studie gelast naar een beter systeem dat ervoor zou zorgen dat er minder Amerikanen buiten de boot vielen als het om gezondheidszorg ging. Er werd vooral naar Nederland gekeken, want als je wilt weten hoe een sociaal systeem opgezet moet worden, dan ga je kijken wat ze hier tussen de dijken doen. Obama heeft afgemaakt wat Bush in gang heeft gezet, maar als hij niet herkozen wordt dan kon het wel eens snel gedaan zijn met dat systeem. Waarom die woede daarover bij de Republikeinen? Die leggen een sociaal systeem uit als geld pakken van de een om het weg te geven aan een ander.  Het woord solidariteit is hen volkomen vreemd. De gezinswaarde is echter gemeengoed. Kandidaten voor welk ambt dan ook roepen om het hardst hoe belangrijk dat voor de samenleving is en staan vervolgens te snotteren naar God, vrouw en land als ze spijt moeten komen betuigen voor hun buitenechtelijke escapades en hun gejok daarover, iets waar we ons in Europa totaal niet druk over zouden maken, tenzij het misschien om Andries Rouvoet zou gaan.

De Republikeinen hebben deze ronde een opvallend aantal kandidaten die in onze ogen gewoon knettergek zijn, op verkiezingspad gestuurd door onze lieve heer zelf, in zalige onwetendheid wat er buiten Amerika gebeurt en in een enkel geval zelfs over wat er binnen de landsgrenzen gebeurt. En in dat land roept iemand van het ministerie van Justitie iets over de uitleg van een wetje dat ergens op de helft van de vorige eeuw tot stand kwam en plotseling is in alle staten geweldige drukte ontstaan over gokken via internet. Wat jarenlang werd tegengehouden, omdat niemand de casino beherende indianen voor het hoofd wilde stoten, dat is nu plotseling een goede zaak omdat veel Amerikanen over de virtuele grens spelen en dus onbeheerd ronddwalen op de landgoederen van boeven uit het Caribische gebied en Europa. En al dat geld gaat het land uit, maar dat is al jaren zo en geen enkele overheid heeft de durf getoond daar ook daadwerkelijk iets aan te doen. Dat heeft alles te maken met een vreemde tegenstelling. Het ziet zichzelf graag als het land waar de individuele vrijheid gebeiteld is in de grondwet, maar het heeft ook dermate grote morele bezwaren opgeworpen tegen veel van die individuele vrijheden, dat het elkaar bijt. Het komt er eigenlijk op neer dat je vrijelijk geld mag verdienen, dat je een wapen mag hebben om al die arme sloebers van je erf te schieten, maar baas in eigen buik (abortus), over eigen leven (euthanasie) of geaardheid (homofilie), dat ligt een stuk moeilijker. Zo ook de vrijheid om te gokken.

We kunnen de komende maanden weer smullen van al die vreemde tegenstellingen, ons eraan ergeren of er zuchtend in berusten. Het land wordt weer overzichtelijk verdeeld in kampen met een keurig opgehokte bevolking. En uiteindelijk mondt dat allemaal uit in een laatste kruisgang: het stemhokje.

Redactie, management en medewerkers van onlinecasino.nl wensen u een heel mooi 2012 toe.

Het is 1 januari 2012 en zoals elk jaar zullen we allemaal weer even moeten wennen aan dat jaartal. Maar al snel zullen we niet anders meer weten en ligt 2011 echt achter ons. De cabaretiers hebben voor ons teruggekeken, de profeten kijken vooruit. Vannacht vroeg de taxichauffeur aan mij wat mijn wensen voor 2012 waren. Minder dictators, zei ik spontaan, en dat kwam uit de grond van mijn hart. Schrijvers geloven niet in dictators, schrijvers geloven in vrijheid. Dat onze gedachten mogen gaan zoals ze gaan en dat we kunnen uitspreken en opschrijven wat we willen, zonder het gevaar in een stookhok gesmeten te worden omdat onze mening anderen niet welgevallig is. De wereld van de pokerrooms en online casino’s heeft ook te maken met dictators. Niet de heersers die handen en hoofden laten afhakken, maar die onze vrijheden beknotten, omdat ze dat beter uitkomt.

Vrijheid is een groot goed, maar ook iets dat we met elkaar moeten delen en omdat niet iedereen maar kan doen en laten wat hij wil, moeten we afspraken met elkaar maken, waar de individuele vrijheid moet wijken voor zoiets als het algemeen belang. Daarom kennen we een maximum snelheid, verboden wapenbezit, fatsoensregels of een wildplasverbod. Het is in die dingen altijd een beetje wringen en vaak ook een beetje geven en nemen. In de gokbranche wordt ook vaak met dat algemeen belang geschermd, maar het dient meestal geen ander belang dan die van gevestigde staatsondernemingen of het idee dat de overheid wel weet wat goed voor ons is. Laat ik eerlijk zijn: als het verbieden van online gokken goed zou zijn voor de staatshuishouding, dus echt nuttig voor het algemeen belang, dan zou niemand mij horen. Maar goed voor de staatskas is het niet, want toelating ervan levert juist meer muntjes op in ’s rijks grabbelton. Rest het idiote idee dat wij zelf niet weten hoe we met het verschijnsel online gokken moeten omgaan en daarom tegen onszelf in bescherming moeten worden genomen.

Het is precies hetzelfde wat dictators zichzelf en hun omgeving wijsmaken, dat het volk zonder hen een stuk slechter af is, want het kan niet voor zichzelf zorgen. Als columnist heb ik niet zoveel invloed op de ontwikkelingen in Syrië, noch op die in Noord-Korea. Het zal u verbazen, maar daar lezen ze mijn stukjes niet. Maar hier wel, ik weet niet eens hoeveel mensen dat elke week weer doen, maar het zijn er behoorlijk wat. Als ze ertoe bijdragen dat we in 2012 afscheid kunnen nemen van het betuttelgedrag van ons parlement als het om ons internetgedrag gaat, dan ben ik een tevreden mens. En ik ken mijn verantwoordelijkheden, wat ik let goed op mijn snelheid, bezit geen wapens, spreek meestal netjes met twee woorden en plas nooit wild, maar altijd kalm. In ruil voor dit goed gedrag mag de overheid mij best de vrijheid geven om online poker te spelen of op de komende wedstrijd van Ajax te wedden bij wie ik dat wil. En dat u dan van het effect van mijn stukjes en mijn goede gedrag meeprofiteert, vind ik absoluut niet erg. Als u mijn stukjes maar blijft lezen, ook in 2012, waarvan ik van harte hoop dat het een mooi jaar mag worden. Met minder dictators.

Gamy en zijn vrolijke opmars in de wereld

(vervolg en slot)

Gamy, het onwelkome moderne kerstkind, waarvoor Koning Policy zo bevreesd was, had inmiddels zo veel volgelingen gekregen, dat het geen zin meer leek te hebben om zijn werken nog langer te negeren of zelfs te verbieden. Het werd ook steeds meer koningen duidelijk dat Gamy en zijn aanhang helemaal niet op het overnemen van de heerschappij uit waren, maar gewoon lekker hun eigen plekje onder de zon wilden hebben.

Zijn aanhang was steeds verder opgedeeld in allemaal gemeenschappen, waarvan sommige de spelen maakten, die op het internet konden worden geplaatst en andere organisaties nieuwe volgelingen wierven, om bij hen de spelen te proberen. Wie dat wilde kon financieel bijdragen aan het werk van de discipelen en om dat aantrekkelijk te maken  kon je ook weer wat terugwinnen. Maar de spelen van de koningen zelf bleven ook gewoon doorgaan en dat bracht een aantal koningen op het idee om eens te kijken of ze geen vriendjes konden worden. Ze boden aan de VV Gamy (VV-virtuele vennootschap) plaatsjes aan op hun eigen stukje internet in ruil voor het betalen van belastingen. Tot verbazing van de koningen waren er veel aanhangers van Gamy die dat wel wilden en zo kwamen veel ondergrondse Gamy bewegingen ineens bovengronds en ze bleken allemaal heel aardig, maar ook goed georganiseerd. Hun handboeken waren gebundeld onder de naam eGaming en je kon er heel veel spelen in vinden.

Net als onder de volgelingen van dat andere kerstkind van een paar eeuwen geleden, hadden de volgelingen van Gamy zich ook opgedeeld in een aantal groepen, die zich geschaard hadden rond één speciaal spel van Gamy. De ene groep hing vooral het poker aan, de ander de casinospelen en er waren ook veel, die hun heil zochten in de sportweddenschappen. De casinospelen werden aangeboden in het online casino, waar je alles kon vinden dat in een bakstenen casino ook te vinden was, en zelfs nog meer. De koningen van veel landen zagen dat hun schatkisten dankzij al deze spelen almaar voller werden en dat kwam goed uit, want er waren steeds meer monden te voeden in de verschillende koninkrijken en het aanleggen van wegen en het bouwen van huizen kostte veel geld. En Koning Policy, die ook wel de koning van de lage landen genoemd werd? Ook hij zag uiteindelijk in dat het beter zou zijn om de aanhang van Gamy niet langer dwars te zitten en de weg vrij te maken op het eigen internet. Er waren nog wel zwartkijkers die er niets van wilden weten, maar de meeste leden van de regering van Koning Policy vonden het uiteindelijk wel een goed plan. En zo werd het toch nog een mooie kerst en keek iedereen uit naar het nieuwe jaar, waarin Gamy definitief welkom geheten zou worden in het lage land.

Hoe het begon: Gamy in het kribje met de whizzkids om hem heen

Sommige waarzeggers hadden het al in de oudheid van het internet voorspeld. Er zou iemand komen, die het volk, dat zuchtte onder de alledaagse saaiheid van het bestaan, nieuw brood en nieuwe spelen zou geven. Nu was er al eens eerder in de geschiedenis een soort verlosser geweest en die werd meteen achterna gezeten door een boze koning en de woestijn in gejaagd, waarna het lang duurde voor men weer wat van hem hoorde. Maar dat is een ander kerstverhaal…

Niemand weet precies wie Gamy is. Sommigen denken dat Gamy helemaal nooit bestaan heeft en een enkeling denkt dat hij een verzinsel is van een bekend stukjesschrijver. Maar hier volgt het ware verhaal van Gamy. Hij werd geboren in een land, waar Koning Policy regeerde, die zich persoonlijk bemoeide met wat het volk mocht spelen en wat niet. Toen bekend werd dat Gamy geboren was, kwamen uit het oosten, het westen, het noorden en het zuiden, allerlei wijze mannen, die whizzkids werden genoemd en zich schaarden om het kribje, waar Gamy in lag. Zij wisten wat hen te doen stond: de wereld blij maken met het aanbreken van een nieuw tijdperk, waarin iedereen zelf kon uitmaken waar, wat en wanneer zij wilden spelen. Maar een paar van de wijzen reisden beleefdheidshalve even bij Koning Policy langs, die hevig schrok van wat ze hem vertelden. Hij was bang dat deze Gamy de machtige nieuwe koning zou worden, waar zijn voorspellers over spraken,  die hem van de troon zou stoten. Hij riep zijn raadsmannen bij elkaar en vroeg hen wat te doen. Eentje had het idee om alle pasgeborenen te doden, maar een ander zei dat dat al eens eerder was gedaan en niet in de smaak was gevallen bij het grote publiek. Het ene idee na het andere sneuvelde en net was Koning Policy het gekakel flink zat aan het worden toen een bescheiden wetsgeleerde kuchte en het woord vroeg. “Heer Koning” zei hij “de geschiedenis leert dat een koning alleen kan regeren bij de gratie van zijn volgelingen (gegrom op de troon). Die volgelingen moeten geworven en zoet gehouden worden door wat de Koning te bieden heeft. Als we nu gewoon verbieden wat ter ere van deze Koning Gamy gemaakt wordt, dan krijgt hij ook geen volgelingen en moet het volk U wel trouw blijven.”

Het was even stil en toen klapte de Koning in zijn handen. “Ik weet het nog beter”, riep jij uit “we verbieden het niet, we zeggen dat het alleen mag als wij het toestaan. En dat doen we natuurlijk niet, zodat wie ook maar iets met die Gamy van doen heeft, strafbaar wordt. Die kunnen we opsluiten of boetes geven, of allebei. Wat een verrukkelijke gedachte, wat een briljant plan van mij. Ik noem dat ‘een restrictief beleid’ en dat voer ik natuurlijk alleen maar om mijn volk te beschermen tegen de gevaarlijke gevolgen van nieuwe spelen, die via het internet tot hen komen.” En zo geschiedde. De volgelingen van Koning Gamy werden het land uit gejaagd en vestigden zich op eilandjes in zee (Alderney), op een rots (Gibraltar) of een rotseiland (Malta). En de Koning bouwde nieuwe speelpaleisjes, die hij casino’s noemde en bestookte het volk met reclame voor zijn eigen spelen en over de spelen van Gamy zweeg hij.  Maar Koning Policy onderschatte de kracht van het internet, dat zich immers niets aantrok van grenzen en lokale wetten.  Op een dag kreeg hij te horen dat in zijn land honderdduizenden van zijn onderdanen al eens met spelen van Gamy hadden kennisgemaakt. En dat zijn volgelingen zo snel in aantal groeiden, dat zelfs de FBI zich er mee bemoeide in het grote land Amerika, waar ze ook al niets van Gamy moesten hebben. De volgelingen van Gamy werden bijna overal met rust gelaten, maar zijn discipelen, die de spelen bedachten, maakten en op het internet uitbrachten, werden fel vervolgd en in sommige landen zelfs gevangen gezet.

Tot het tij keerde en de geschiedenis een verrassende wending nam.

Morgen, Tweede Kerstdag een extra column van Vabankje: “Hoe de spelen van Gamy de wereld veroveren”

Wat heeft dat nou van doen met een casinosite? Om eerlijk te zijn, ik heb nog geen idee. Het past een beetje in een zondag, die bij uitstek geschikt lijkt om niets te doen, een boek te lezen, wat voetbal te kijken en een saai videoslot rond te spelen. Ik begin gewoon te schrijven en zie wel waar ik uitkom.

Al ben ik columnist voor een online casinosite, ik speel zelf bijna nooit. Boeken lezen doe ik wel veel en voetbal kijken doe ik de laatste dagen veel omdat mijn vrouw in het buitenland vertoeft. Zojuist Ajax-ADO Den Haag gezien (4-0) en wederom geconstateerd dat Ajax leuk voetballende jongeren heeft, die helaas  geen kerels zijn. Maar wat is niet is kan komen. Václav Havel was waarschijnlijk ook nog geen kerel, toen hij twintig was, maar hij was (of werd) het toen hij in 1977 in Tsjecho-Slowakije begon te ijveren voor de mensenrechten. Hij was één van de grondleggers van Charta ‘77, een veelgeprezen document, dat bijna niemand heeft gelezen.

Het probleem met veel dissidenten is dat ze vaak moeite hebben om in het gewone leven te functioneren als ze als dissident zichzelf overbodig hebben gemaakt. Je ziet het ook vaak met verzetshelden die tegen dictators vechten. Als ze winnen, dan worden ze meestal zelf ook dictator. Dat heeft twee oorzaken. De eerste is dat ze geworden zijn wat ze zijn, omdat ze tegen de gevestigde orde waren. Eenmaal zelf de gevestigde orde, willen ze dat blijven, want anders komt die andere orde zomaar weer terug en kunnen ze weer van voren af aan beginnen. De tweede oorzaak is dat om hen heen zich steeds meer mensen verzamelen die hun visie roemen, hun heldhaftigheid prijzen en hen zo op een voetstuk zetten, waar ze maar moeilijk afscheid van kunnen nemen.

Havel werd in het buitenland op dat voetstuk  gehouden, maar in Tsjechië zelf waren ze al een tijdje op hem uitgekeken. Een beetje als Johan Cruijff bij ons. Ja, leuke voetballer, aardige trainer, begaafd spreker, maar toch ook een beetje een betweter. In het buitenland staan presidenten hun stoel aan hem af, als hij op bezoek komt, maar in Nederland is hij gewoon Jopie. Tot hij ineens dissident wordt met een heuse missie: de club aan de voetballers, het pluche aan de voetballers en het voetbal aan de voetballers, en alles samen aan de vereniging Ajax, en niet aan een beursgenoteerd eliteclubje. Cruijff met zijn eigen Magna ’11: de rechten van de liefhebber.

Die jongens  van Microgaming, Ash Gaming, Sheriff Gaming, Net Entertainment, Cryptologic en zo nog een paar, zien die daar geen magnifiek spel in? Het grote Ajax spel, met Cruijff in de bonus, die op foute rvc leden schiet onder gejuich van de harde kern en vak 410? Stel dat Ajax over een jaar of wat weer eens de Champions League wint, omdat hij en al die huidige jeugdtrainers van Ajax, veelal door hem opgeleid en gevormd, weer een setje lefgozers in het veld krijgt, die zich niks aantrekken van reputaties en grote stadions buiten Amsterdam.

Of Václav Havel kon voetballen weet ik niet, hij was er wel een liefhebber van. Cruijff ijvert op zijn eigen manier voor mensenrechten. Hij zet overal veldjes op, waar jongeren van elke rang en stand kunnen voetballen, daarmee de betondorpjes van deze aarde een klein beetje opfleurend. Havel is vandaag overleden en voor eeuwig achter zijn eigen schaduw weggekropen. Maar er zullen altijd weer nieuwe dissidenten opstaan en we hebben ze nodig. Of ze nu rondlopen op een plein in Caïro, in de sloppen van Calcutta of het stadion van Ajax, we hebben ze nodig om ons bij de les te houden. Want Betondorpen zijn er genoeg, letterlijk en figuurlijk, maar mensen die ze leefbaar maken, die zijn er altijd te weinig.

Jurcic is zijn naam, niet Haas

Toeval bestaat, ongelukkig toeval ook. Als in Amsterdam een gele Volkswagen tegen een lantaarnpaal rijdt en in Zagreb ook, dan is dat merkwaardig, maar geen reden om naar de krant te lopen of de AIVD te bellen. Als in Amsterdam echter een wedstrijd uitermate ongelukkig voor Ajax verloopt en in Zagreb een wedstrijd uitermate ongelukkig voor Ajax verloopt, dan wringt dat. Hoe kan dit gebeuren? Foute weddenschappen?

Speculaties te over, maar zonder veel logica. Voor mij was zonneklaar dat de ontwikkelingen in Amsterdam en Zagreb met elkaar verbonden waren, maar hoe? Er ontstond rumoer op Twitter omdat een verdediger van Dinamo Zagreb een vette knipoog gaf aan een invaller van Olympique Lyon, nadat deze de bal tegen de touwen gejaagd had. Daarbij werd ook nog een duim omhoog gestoken, zo van ‘dat gaat lekker, joh’ en dat bracht de tweets in beweging. Een verdediger doet niet zo joviaal tegen een scorende aanvaller. Die geef je een rotschop of een elleboog, je zegt iets over de kuisheid van zijn zuster of dat z’n vrouw een lekkere bak koffie schenkt, maar je gaat niet luchtig lopen te knipogen en je steekt al helemaal geen duim op. Een middelvinger, akkoord, maar een duim? Maar wie moet zo’n verdediger dan omkopen? En die keeper ook, want sinds Spanje-Malta (12-1 weet u nog wel) heb ik nog nooit een doelman in internationaal verband zo opzichtig zien niksnutten. Die Maltese keeper loopt nog steeds te niksnutten overigens, op het bureau van de Maltese voetbalbond.

Nu heeft Olympique Lyon jarenlang op te grote voet geleefd. De extra centjes uit de Champions League zijn dus meer dan welkom, maar om daarvoor te gaan omkopen is tegenwoordig behoorlijk riskant. Er hoeft maar ergens iemand te roepen dat de voorzitter van Lyon gezellig koffie heeft zitten te drinken met een verre neef van de keeper en het gedonder is aan de gang. En zo’n omgekochte speler kan ook wroeging krijgen bij het zien van de hete tranen in Amsterdam en snikkend voor de camera zijn verhaal vertellen. Nee dat was me te simpel. Foute weddenschappen door Albanese criminelen of zo? Bleek geen sprake van.

Toen las ik het verhaal dat er in de rust ruzie was geweest tussen de trainer van Zagreb en zijn spelers. Die trainer is een harlekijn en ik kan me voorstellen dat je zo’n joker liever kwijt bent. Dat is het werk van de voorzitter en die konden ze wel een extra zetje geven, dat hij zou doen wat een beetje voorzitter altijd doet bij tegenslag van betekenis: de trainer bij het grofvuil zetten. Hetgeen ook inderdaad geschiedde. Maar moet je daarvoor met 7-1 verliezen, als 4-1 of 5-1 ook wel goed was geweest? En zouden die spelers niet gedacht hebben halverwege de tweede helft, dat ze niet alleen hun trainer aan het naaien waren, maar ook een club uit Amsterdam met aanhang? Ze zullen in de rust toch ook wel gehoord hebben dat het in Amsterdam 0-2 was? En daar had de thuisclub twee keer een glaszuiver doelpunt afgekeurd zien worden door buitenspel. Terwijl in Zagreb later nog eens bleek dat twee goals van Lyon waren goedgekeurd, terwijl de schutter buitenspel stond. Hoe gek kun je het hebben. Dit moest haast wel geregisseerd zijn, maar door wie?

Vannacht wist ik het. Alsof een engeltje het influisterde, maar ik wist het. Er was er maar één, die zoveel ellende bij mekaar kon bedenken en het ook nog kon laten uitvoeren en dat was de voorzitter van de raad van commissarissen van Ajax, meneer Stefan ten Have. Die heeft belang bij zo veel mogelijk chaos en misère bij Ajax, want dan kan hij het stabiele rustpunt spelen en vriend en vijand doen geloven dat de komst van Johan Cruijff alleen maar ellende brengt. De man is een gluiperd, want anders hark je Louis van Gaal niet achter de rug van je collega naar binnen, en hij kan overtuigen, want hij kreeg toch maar mooi drie andere rvc-leden mee om dat te flikken en voor de tv legde hij het uit op een manier, dat je bijna zou denken: ‘ja, dat klinkt toch allemaal wel plausibel’. Hij was natuurlijk aanwezig bij de ontvangst van het bestuur van Real en van de arbitrage. Ik hoor hem grappen tegen de lijnrechters dat Ajax nog altijd goede aanvallers had, ondanks al die geblesseerden, alleen jammer dat ze altijd buitenspel stonden. En zo’n opmerking blijft hangen en het deed de Portugese lijnrechter van dienst direct de vlag uitsteken toen Ajax scoorde. Tot twee keer toe en al had Ajax vanaf eigen helft gescoord, dan zou hij waarschijnlijk nog gevlagd hebben, het zat er nu eenmaal in bij hem. Hij zal zich ongetwijfeld de uren en dagen na de wedstrijd vertwijfeld hebben lopen afvragen hoe hij zulke koeien van fouten had kunnen maken.

Ten Have is verder natuurlijk niet zo stom dat hij zelf naar Zagreb gaat, dus heeft hij een handlanger met wat harde euro’s langs gestuurd. Hij las in archieven dat de keeper van Zagreb al eens bij een omkoopschandaaltje betrokken was geweest en die verdediger met die knipoog en die duim kan er ook bij betrokken zijn geweest. Maar het moest niet te opzichtig lijken, dus sprak hij met die knapen af dat ze pas na rust hun voorstelling zouden geven als op dat moment het te overbruggen verschil vijf doelpunten of minder zou bedragen. Real zou in de tweede helft nog wel een paar keer gas geven en Lyon zou voor z’n laatste kansen vechten. En natuurlijk had hij ook al lang gehoord dat het tussen trainer en spelers niet boterde. Er was er eentje uitgestuurd, die begon natuurlijk met de bonje met een knetterende ruzie en een wanvertoning als gevolg. Geniaal plan, uitstekend gegokt. Slechts één klein foutje: Peter R. de Vries is ook Ajax supporter. Ik mail deze column even naar hem toe.

Dit weekend verzamelden zo’n 150 mensen zich in de dierentuin in Berlijn om het ijsbeertje Knut te herdenken. Dat diertje was verstoten door zijn moeder en grootgebracht door oppassers en blijkbaar was dat zo interessant, dat meer dan een miljoen mensen naar de dierentuin trokken om dit te bekijken. Wat worden mensen toch door vreemde zaken aangetrokken. We trekken er met onze kinderen op uit om ergens een onechte Sinterklaas te bekijken, spellen de folders om voordeeltjes te vinden en houden goed in de gaten wat voor extraatjes ons online casino weer in petto heeft. Ik heb er een paar bedacht, die ik geheel gratis aanbied aan de Unibets van ons bestel.

Eerst dat ijsbeertje nog even, want ik kom erachter dat wij in huize Vabankje een unieke mogelijkheid hebben laten liggen om eens goed binnen te lopen. Wij hebben dan wel geen ijsbeer in huis, maar wel Koko, een grijswitte kat, waarvan de moeder, een aangelopen Pers, geen idee had dat zo’n beestje in de eerste weken een hoop onderhoud verlangt. Ze had er alle tijd voor, want het nestje was maar klein met twee katjes, waarvan er één al in de eerste nacht haar plekje afstond aan onze Koko om zelf af te reizen naar de plek waar ook de ziel van Knut rondwaart. Mevrouw en dochter Vabankje hebben vervolgens met speciaal flesje de kleine Koko grootgebracht, wat een aandoenlijk gezicht was. Hadden we dat  toen maar op Facebook gezet en zo, met vaste bezoektijden voor een euro per persoon, dan had het lekker kunnen aantikken. Voor twee extra eurootjes hadden de bezoekers ook nog even met Koko op de foto gekund en ik aan het eind van de dag maar tellen.

Maar goed, daar hebben we niet aan gedacht en dus waren ze dit keer in Berlijn slimmer. Maar ook alleen maar deze ene keer, mevrouw Merkel! Die wil een soort nieuw Europa om de schuldencrisis te bezweren. Erg briljant zijn de invallen van deze dame niet, maar aangezien ook andere politici in Europa niet overlopen van originaliteit, gaan de heren en dames regeringsleiders er gezellig over bomen. En de beurzen reageerden positief op het feit dat Merkel een toespraak hield, die uit meer dan vijf zinnen bestond en dat zijn er op zich al meer dan de Republikeinse presidentskandidaat Herman Cain over Libië bij elkaar wist te stotteren. Die kan nu ook weer gewoon vreemdgaan, want hij heeft zich gisteravond teruggetrokken.

Het is december en dat heet een feestmaand te zijn, traditioneel gevolgd door die hele lange maandagmorgen, die januari heet. En in december geeft iedereen aan iedereen cadeautjes, voor bij de schoorsteen of onder de kerstboom en dat vinden we oh zo leuk. Ik niet, want ik ben columnist en hoor dus een beetje cynisch tegen dit soort dingen aan te kijken en dat doe ik dan ook. Mijn mailbox wordt geteisterd door allerlei online casino’s, pokerrooms en bookmakers, die speciale aanbiedingen hebben. Ik zou daar wel wat tegenwicht in aangebracht willen zien. Een actie dat je speelgeld inlevert voor de arme gokkers in Afrika bijvoorbeeld. Of weddenschappen hoeveel Pieten er nog door de schoorstenen van een winkelcentrum/flatjes in Heerlen kunnen voor het hele zwikkie in elkaar dondert. Misschien kan Unibet een nieuw klein Jezuskindje introduceren, dat grootgebracht mag worden door de winnaars van een nieuw videoslot dat “Knut in Berlijn” gaat heten en dat op een minder nette site een variant krijgt dat over Angela Merkel gaat. Ik mag dit niet verder toelichten van mevrouw Vabankje, die vanmiddag foto’s bij Sinterklaas op Malta gaat maken en niet wil dat ik in de zak gestopt wordt, omdat ik ook nog terug moet rijden. Ideetje voor Merkel en haar vrienden: maak Europa niet alleen schuldenvrij, maar ook Sinterklaasvrij. Kerstmannen blijven wel toegestaan, die zijn universeel en bewegen zich van oudsher toch al op hetzelfde communicatieniveau als de moderne politicus: ho, ho, ho!