(column Vabankje)

Op school had ik de reputatie het mijn leerkrachten wel eens lastig te maken. Dat wil zeggen, soms maakte ik het ze niet lastig, namelijk als ik ziek thuis was of bij de conrector zat af te wachten wat voor passende straf mij nu weer toebedeeld zou worden. Alleen bij de gymleraar was ik populair omdat ik bij het voetballen altijd uit het niets kon scoren, een eigenschap waar je nu steenrijk mee wordt, maar waar ze in mijn dagen niets voor gaven. Je telde pas mee als je achteloos een man of vier op het verkeerde been kon zetten. Wat je daarna met die bal deed maakte niet uit. Meestal gaven ze hem aan mij en dan kon er weer iemand naar het scorebord klimmen, maar in de geschiedenis worden slechts de architecten genoemd. Waarom maak ik die zin nou? Oh ja, dat op dat verkeerde been zetten. Dat is blijkbaar in ons land een populair tijdverdrijf geweest bij bankiers en verzekeraars. Je gaat naar zo’n bedrijfje toe en die smeren je dan een polis aan, waarin glashard staat dat je na je zestigste verjaardag de somma van € … krijgt uitgekeerd bij ongewijzigd regeringsbeleid en als je dan zestig wordt (hier spreek ik niet uit ervaring, maar van horen zeggen) dan krijg je een brief dat het allemaal wat tegenzat, maar ach, het leven gaat door en de ingesloten dinerbon is toch ook niet weg.

Nu zijn er lieden, die daar heel erg gespitst op zijn, omdat ze er breeduit mee in de publiciteit komen, omdat ze aan die ellende een hoop geld kunnen verdienen of omdat ze het oprecht schandalig vinden en voor de gedupeerden op willen komen. Inmiddels zijn er zoveel van die kwakkelclubjes dat de gedupeerde consument de weg een beetje dreigt kwijt te raken. Ik sprak er laatst eentje, die was aangesloten bij twaalf stichtingen en zes advocaten had ingeschakeld omdat de deurbel het niet deed. Al die troetelkantoren en –stichtingen krijgen gratis zendtijd in Kassa en Radar en zo, maar daar zien ze door de bomen het bos ook niet meer, dus moet er iets anders bedacht gaan worden om de aandacht van de sloebers te trekken, die de kleine lettertjes weer eens niet hebben gelezen. Gisteren kwam Pieter Lakeman bij me langs, die vroeg of ik nog wat praktische ideeën had, want hij zat een beetje op dood spoor. Hij was maar bij een paar programma’s uitgenodigd de afgelopen week en bij hem moet de schoorsteen ook roken. Dat is al een heel probleem, want geen schoorsteenveger durft meer bij hem langs te komen nu hij meer dan twintig handwerkslieden in het dorp failliet heeft gekregen omdat er iets niet naar de zin was gedaan. Laatst nog ging een installateur over de kop omdat Lakerman thuis het touwtje van de stortbak doormidden trok. Waar was ik nou ook al weer gebleven?

Oh ja, een briljant idee voor de wanhopige Pieter. Hij klopte natuurlijk bij de juiste persoon aan, want ik zit altijd vol met goede ideeën. “Pieter, ouwe reus, jouw probleem is dat jij hetzelfde doet als al die andere kneusjesvangers. Die markt is helemaal verzadigd, er valt geen eer meer aan te behalen. Wat je moet doen is anticiperen, je instellen op iets wat nog komen gaat. Dan verklaart iedereen je voor de gek, die je toch al bent, maar je bent in elk geval de eerste en als het moment suprême daar is, dan scoor je als een topspits op zondagmiddag.” Hij stond me wat glazig aan te kijken, zoals de meeste mensen doen als ik aan het woord ben, dus zag ik me genoodzaakt hem voor 35% van de toekomstige opbrengsten een case aan de hand te doen. “Kijk Pieter, op TV maken ze momenteel reclame voor de Krasloterij die 40 nieuwe miljonairs gaat opleveren. Je krijgt daarbij een vooruitblik hoe ze op reis gaan naar Hollywood, een privévliegtuigje aanschaffen, dat werk. Ik durf te wedden dat al die gasten, die straks met een dikke tiet met geld de straat uithollen, op verjaardagsfeestjes met droge ogen hebben beweerd hoe ze –als ze ooit zo’n bedrag zouden winnen- zeehondjes zouden gaan helpen en dansende beren gingen redden. Hoe de straatverlichting zou worden opgekalefaterd en Tante Sjaan uit het armenhuis zou worden gehaald. De kantine van de voetbalclub zou een verfje krijgen en hij zou er als nieuwe rijke persoonlijk voor zorgen dat de beroemde columnist Vabankje zou komen voorlezen uit eigen werk. Maar Pieter, wat gebeurt er dus? Inderdaad, helemaal niets. Jan Eigenbelang vertrekt zo snel als hij maar kan uit de buurt en vergeet alles wat hij heeft rondgeblaat in de tijd dat hij nooit geld had en bij de hele wijk in het krijt stond.”

“Kijk, dáár ga je een stichting voor oprichten, om die veertig toekomstige krasmiljonairs te dwingen zich aan alle beloften te houden, die ze al of niet beschonken hebben gesnotterd naar wie het maar horen wilde. De som der beloften schat ik al snel op 25% van 40 miljoen euro, dat is dus tien miljoen euro. Voor jouw diensten reken je 10% dat is dus één miljoen eurootjes, waarvan 35% voor mij, dat is dus… een bom duiten. Kun je daar vast even een cheque voor uitschrijven of moet ik mijn advocaat gaan inschakelen? Nee toch, dacht ik al, was ook een geintje natuurlijk. Zo ja, dat is mooi, daar kan ik een hoop krasloten voor kopen, maar daar begin ik nu natuurlijk niet meer aan. Ik wil wel goeie maatjes met je blijven Pieter!”

Deze post staat in de categorie Casino Column Vabankje .