Poker, het meest democratische kansspel

Hij komt uit Keulen, is 22 jaar en wint het grootste pokertoernooi ter wereld, de WSOP. Pius Heinz bevestigt wat alle pokerliefhebbers al lang weten: het is een hele mooie sport, vol verrassingen.

Bij een spel schaak dat uw veelzijdige auteur een tijdje terug speelde, deed ik een zet, waarvan ik onmiddellijk besefte dat ik het spel uit handen had gegeven. Nu kun je bij schaken een zet niet terugdraaien, althans niet in wedstrijdverband, dus ik stond min of meer op het punt om mijn koning maar neer te leggen (een teken van overgave en het accepteren van je nederlaag), toen mijn tegenstander een zet deed, waaruit bleek dat hij deze riante kans om mij te verslaan volledig over het hoofd zag. Ik kon herstellen en de partij alsnog winnen. Deze inleiding dient om aan te geven dat zelfs bij hoogwaardige denksporten de factor geluk een rol kan spelen. Het blijft namelijk mensenwerk, zelfs als je tegen een computer schaakt. Die geluksfactor is bij het pokerspel echter niet incidenteel aanwezig, maar maakt onderdeel uit van het spel. De combinatie van vaardigheid, geluk, mensenkennis en bluf, verleent het spel zijn aantrekkelijkheid, dat miljoenen mensen intrigeert.

Poker wordt als denksport erkend door de daartoe aangewezen organisatie, maar niet door de overheid, eigenlijk door geen enkele overheid. Voor zover men erkent dat poker zich onderscheidt van andere kansspelen, is dat geen aanleiding om het uit die sfeer te halen. Men wil er graag wat over te vertellen hebben en bovendien levert een kansspel de staat ook wat op. Schaken en dammen dragen weinig bij aan de schatkist. Het is merkwaardig dat het spel bovengronds voor enorme bedragen gespeeld kan worden, terwijl het via het internet veelal verboden is. In Las Vegas is deze dagen de finale van de WSOP gespeeld met een hoofdprijs van $8,7 miljoen (niet belastingvrij), gewonnen door een jonge Duitser. De World Series of Poker is een evenement van buitengewone proporties, dat de hele wereld overgaat en dat ook veel deelnemers telt, die via het internet hun stoeltje halen. Maar toch is poker via internet in Amerika verboden, althans het aanbieden ervan en het meewerken aan financiële transacties. Het aantal manuren dat is gestoken in pogingen om het gelegaliseerd te krijgen moet in de duizenden lopen, want zowel op landelijk niveau als in de 50 staten wordt het ene voorstel na het andere in stelling gebracht, maar op één of andere manier eindigt het allemaal in mineur. Niettemin is men er in de branche van overtuigd dat het er van gaat komen en op niet al te lange termijn ook. Dat optimisme stoelt waarschijnlijk alleen maar op het feit dat een aantal grote landcasino’s (Caesars, Wynn, MGM, Trump) hebben ingezien dat online poker een verrijking in hun bedrijfsvoering kan betekenen in plaats van een bedreiging, zoals al te lang werd gedacht. Kijk naar de WSOP, eigendom van Caesars Entertainment, dat absoluut geen schade ondervindt van het internet, integendeel!

Miljoenen mensen spelen poker op internet en er gaan miljarden in om. Op TV wordt nogal wat poker uitgezonden en de sfeer van glitter en glamour, die er omheen hangt, maakt het aanlokkelijk om er aan mee te doen, maar op het internet is poker natuurlijk een tamelijk statisch gebeuren. Daar mis je ook het contact met je tafelgenoten (chatten is toch anders), de interactie met publiek en het oogcontact met je tegenspelers. Er zijn spelers, die hun beroep hebben gemaakt van internetpoker, sommigen van hen doen niet of nauwelijks aan landtoernooien mee, maar de grote massa speelt het natuurlijk voor het plezier. In dat opzicht onderscheidt poker zich niet van andere denksporten of gezelschapsspelen. Vanwaar dan die aversie ertegen? In de eerste plaats is dat natuurlijk omdat de politiek weinig zicht heeft op de aanbieders. Pas de laatste jaren begint enigszins door te dringen, dat de meeste aanbieders goed georganiseerd zijn en een heel normale bedrijfsvoering hebben. Organisaties als de AGA, Fair Play USA, RGA, EGBA, eCOGRA en al die andere zijn niet bezig met het toedekken van een schimmige wereld in de buitenste duisternis, maar met het garanderen van eerlijk spel in een veilige omgeving, waar alles uit de kast wordt gehaald om de belangen van de spelers te waarborgen en verslaving tegen te gaan. Maar betrouwbare cijfers over die verslaving zijn er te weinig. Het regent van de schattingen en aannames, maar als je kijkt naar de werkelijke hulpvraag, dan is het probleem zeer wel te overzien, misschien met uitzondering van het gokgekke Australië, waar pokermachines op elke hoek van de straat te vinden zijn. Alle instanties roepen dat de hulpvraag slechts het topje van de ijsberg is, maar is dat ook zo? Natuurlijk zit er onder de groep hulpvragers nog een segment, dat wij risicospelers noemen, maar in de landcasino’s zijn die goed te traceren en te volgen, en op internet wordt spelersgedrag door slimme software geanalyseerd en zo nodig wordt er contact opgenomen. Er zijn op eenvoudige wijze beperkingen qua inzet en speeltijd aan te brengen en ik denk dat deze systematiek nog verder zal worden opgevoerd.

Dat goed toezicht alleen mogelijk is in een stelsel, waarin poker gelegitimeerd gespeeld kan worden op internet, waar de aanbieders aan een reeks voorwaarden moeten voldoen en waarin de veiligheid en de privacy van spelers gewaarborgd worden, is iedereen wel duidelijk. In Amerika heeft justitie hard uitgehaald met het lamleggen op eigen grondgebied van PokerStars, Full Tilt Poker en Absolute Poker (lees: Blanca Games), maar daar wordt zoveel mankracht en tijd in gestoken, dat aan het eind van de rit de Amerikaanse schatkist er echt niet beter op zal zijn geworden. Dat wordt die wel als poker gelegaliseerd wordt, dan zullen er miljarden binnenstromen, die nu nog steeds buitengaats worden besteed. Want internet laat zich niet afstoppen, of je moet in dictatoriaal geregeerde landen wonen. Het Cereus pokernetwerk van Blanca Gaming gaat er waarschijnlijk door sneuvelen, maar dit is maar één van de vele pokernetwerken. De actie van justitie schijnt PokerStars nauwelijks geraakt te hebben en ook de belangstelling dit jaar voor de WSOP overtrof weer alle verwachtingen.

Op 4 december gaat PokerStars weer een nieuwe recordpoging organiseren: het hoogste aantal deelnemers realiseren, dat aan één online pokertoernooi meedoet. Dat staat nu op 149.196 spelers en het zal best wel verbeterd worden. Met een buy-in van één enkele dollar en een door PokerStars gegarandeerde prijzenpot van $250k en een dito hoofdprijs van $50k valt er nog wat te winnen ook, en maar weinig te verliezen. Ook dat is een belangrijk kenmerk van poker, net als van sportweddenschappen: je kunt er voor heel weinig geld best een hoop plezier aan beleven. Bij de gokkasten zie je hetzelfde, maar die hebben waarschijnlijk een wat groter verslavingsrisico, al moet dat niet overdreven worden. De betrekkelijke saaiheid van die virtuele apparaten houdt de bulk van de liefhebbers gemakkelijk in toom. Dat is natuurlijk ook een overweging: moet je vanwege het risico voor een kleine groep zo rigoureus de deur dichthouden voor de overgrote meerderheid van spelers, die uitstekend met de materie kunnen omgaan?

Ondertussen gaat de branche verder met zich te verbeteren, met voorbereidingen voor het betreden van de Amerikaanse markt, als die toch een keer open mocht gaan en met het moeizame werk in Europa, waar te veel EU landen hun eigen gokwereldje optuigen en te weinig samenwerken. Maar de dagen van de grote staatsmonopolies lijken wel geteld: er komt meer aanbod en de Europese Commissie, en ook het Europees Hof, nemen duidelijk stelling. Bij een verruimd aanbod, waarbij het principe van een restrictief aanbod wordt losgelaten, moet er sprake zijn van een open en transparante toewijzing van vergunningen.

Dat gegeven maakt dat ik redelijk optimistisch tegen de ontwikkelingen in Europa aankijk. En ergens zal in de Verenigde Staten het kwartje ook wel vallen, maar of dat ook een transparante markt zal worden, betwijfel ik. Niet voor niets zijn een aantal beursgenoteerde bedrijven uit Europa aan het winkelen om joint-ventures te sluiten met Amerikaanse partners. De aanbieders zijn er aan beide kanten van de oceaan wel klaar voor, het wachten is op de politiek om de populairste denksport op aarde een fatsoenlijke plek onder de zon te geven. Dat het daarbij als kansspel geregistreerd blijft, is wat mij betreft prima, als het spel zelf ook maar een eerlijke kans krijgt. Omdat de bouwvakker kan winnen van de bankdirecteur en de huismoeder van de huidige winnaar van de WSOP, is poker het meest democratische spel  onder de kansspelen. Dat zou de politiek moeten aanspreken, dat poker van ons allemaal kan zijn!

Deze post staat in de categorie Algemeen Casino Nieuws .